Hoop op Facebook..

27 februari 2019 zie ik een facebook bericht wat mijn doel van dit jaar op zijn kop heeft gezet.

Tijdens het scrollen op Facebook kwam ik langs een gedeeld bericht van Leonie. Ik ken Leonie van de bijna twee jaar die ik in Amsterdam gerevalideerd heb. Leonie kwam later in het traject en ik heb een aantal modules met haar gedaan.

Leonie deelde een doneer actie van Marcia. Marcia heeft ook niet aangeboren hersenletsel en had een unieke aanpak gevonden in Utah. Ik wilde het negeren maar de kans dat het zou werken maakte dat het me niet losliet.

Aangezien ik altijd sceptisch ben heb ik Leonie benaderd of zij Marcia in het echte leven kende. Dat was waar, Leonie had ook een paar revalidatie modules met haar gedaan.

Een paar dagen en onrustige nachten later heb ik contact gezocht met Marcia die mij allerlei namen gaf van andere Nederlanders die inmiddels met goede resultaten de therapie hadden gehad. Marcia gaat zelf in mei en ik kan dus mooi van dichtbij horen hoe het haar helpt.

Maar hopen of verbetering terwijl je al zo’n tijd bezig bent met acceptatie is een hele omslag. Soms is hoop dan ook heel eng.

Uiteindelijk heb ik besloten mij er verder in te verdiepen. Het liet mij niet los, als er iets is wat mij zou kunnen helpen, kan ik het niet negeren.

Better sorry for something you did than didn’t do..