Publiekelijk naakt..

Poeh hee, best spannend om met jullie te delen waar ik in mijn leven met niet aangeboren hersenletsel zoal tegenaanloop..

In Nederland is de revalidatie gericht op copingstrategieën en acceptatie. Dat betekend dat je vooral goed moet voelen wanneer je een grens nadert en dan moet rusten. Dat heeft veel gevolgen wat maakte dat ik de term PUBLIEKELIJK NAAKT daar heb bedacht.

Als ik iets doe omdat het moet of van de maatschappij verwacht wordt, en ik voel die druk, ben ik veel sneller ziek. Dat is verklaarbaar omdat ieder mens dan alerter is en meer prikkels oppakt, bij mij kunnen mijn hersenen die alleen niet verwerken en dan ga ik bijna letterlijk uit.

Maar dat is dus ook voor een verjaardag waar je eigenlijk echt naartoe moet maar wat minder zin in hebt. Of een verplichte afspraak waar je gespannen voor bent.

Vroeger zette ik dan even mijn schouders eronder. Wie kent dat niet?! Dat ging dan ook prima, niemand die kon zien dat ik liever iets anders had gedaan.

Nu kan iedereen aan mij zien waar ik wel en waar ik geen energie van krijg. Vind ik iets spannend, vervelend, voel ik mij ongemakkelijk, dan trek ik wit weg, wordt duizelig, misselijk, krijg vreselijke hoofdpijn en voel een strak getrokken band om mijn hoofd. Als het echt tegenzit kan ik niet op mijn woorden komen of praat ik alsof ik een paar flessen wijn teveel heb gedronken…leg dat maar eens uit.

En dan is het gevolg ook nog eens dat ik meestal ‘nee’ moet zeggen op uitnodigingen of afspraken.

Publiekelijk naakt, heel kwetsbaar en ongemakkelijk, alsof je privacy geschonden wordt door je eigen brein..