Tranen voor hoop..

De week voor ons vertrek is duidelijk voelbaar in ons huis. Het is niet zozeer de spanning als wel het aankomende afscheid en de hoop.

Ella en Kay willen net iets vaker en vooral langer knuffelen. Naar bed gaan kost iets meer tijd omdat Kay het liefste wil dat ik bij hem blijf en Ella wil zoveel mogelijk vertellen. In slaap vallen duurt langer en naar school gaan gaat met wat tegenzin. Brian komt wat vaker langs. En iedereen doet enorm zijn best om alles zo fijn mogelijk te hebben. Fijn maar ook een uitdaging juist als iedereen het zo graag wil.

De kinderen willen ons graag wegbrengen en we bereiden ze voor dat we niet kunnen wachten als we daar staan. We zullen moeten vertrekken voor de tranen op zijn. Roel vindt het geen probleem om ons te brengen en staat extra vroeg voor ons op om ons met de kinderen om 7 uur op Schiphol af te leveren.

Na amper 5 uur slaap, er moesten nog verloren sleutels met bijbehorend gesprek gevonden worden, stappen we met zijn allen in de auto. Kay klampt zich de hele weg met een traan op de rand van zijn ooglid, stevig aan mij vast. Ella doet haar best achterin muziek te luisteren en het aankomende afscheid zo makkelijk mogelijk voor mij te maken. Ze hebben wat ervaring met afscheid nemen. Gert gaat vaker voor projecten naar het buitenland maar volgens Kay is dit toch heel anders omdat we alle twee vertrekken.

Ondanks hun verdriet staan ze voor de volle 100% achter ons vertrek. Ze hebben ook hoop en willen niks liever.

Terwijl ik op Schiphol de laatste handkussen door de lucht blaas, zie ik het ineens. Kay in tranen en Ella stoer mijn pijn verlichtend.

Wat doen ze veel voor mij!

Al 7 jaar groeien ze op met een moeder die een pittige gebruiksaanwijzing heeft. Toen ik na 3 maanden eenmaal uit het ziekenhuis kwam bleek het grootste probleem met Kay dat hij zich niks van en over mij kon herinneren van voor die tijd. Hij was 3,5 en voor ik werd geopereerd was hij elke dag bij en met mij. Maar op die leeftijd herinner je je weinig. Toen Roel na een aantal maanden thuis weer op kantoor ging werken, huilde Kay aan 1 stuk door. Tot ik erachter kwam dat hij herinneringen miste. We hebben uren doorgebracht met foto’s kijken en dat hielp.

En nu zag ik ineens tussen hun tranen door hoe hard zij ook hebben gevochten de afgelopen 7 jaar. Allemaal kind on-eigen aanpassingen. Niet druk doen, niet springen of te veel bewegen als we iets moeten doen. Stil staan en geen vragen stellen bij een kassa, het juiste moment kiezen om iets te vragen of te zeggen wat mama moet onthouden of het later nog eens helpen herinneren. Helpen met de route bepalen voor de boodschappen en op slechte dagen zelfs met oversteken. Niet zomaar naar een verjaardag, pretpark of zelfs spelen met een vriendje…en vooral, ze weten waarschijnlijk niet eens meer hoe het ervoor was.

2012 zal altijd het keerpunt zijn. Voor 10 juni 2012 en erna..

Mijn knappe, lieve en stoere kinderen hebben zoveel meer moeten meemaken dan goed voor ze is. En ondanks alles staan ze achter mij, leren ze omgaan met mijn beperkingen, helpen ze mij, luisteren ze keer op keer aandachtig naar elke uitleg en accepteren ze, met pijn in hun hart, dat er heel veel dingen zijn die zij graag met mij willen doen maar waar ik keer op keer nee op moet zeggen.

Ik ben ze zo dankbaar, ik hou zoveel van ze. Ik heb zoveel respect voor hun doorzettingsvermogen, hun flexibiliteit en hun liefde. Zoveel liefde dat ze door hun tranen heen niets liever willen dan ons laten gaan, voor even, voor de toekomst…zolang ik maar snel terugkom.

Hopelijk is er nu opnieuw een keerpunt, Pauline..Mama 3.0. Het leven voor oktober 2019 en erna..