Vergeten wat belangrijk is..

Een pijnlijk goed voorbeeld..

Gisteren avond was spannend, het delen van mijn oh zo persoonlijke verhaal en de intens lieve reactie geven spanning en emotie.

Gert en ik liepen even het laatste rondje met Bunji, onze 5 maanden oude hond. De avond was gevuld geweest met alle emoties van de regenboog, angst voor het delen, tranen door dat ik mij zo gedragen voelde, dankbaarheid, nederigheid maar ook wel afhankelijkheid omdat ik anderen om hulp moet vragen.

Als je hersenletsel hebt, of bij mijn hersenletsel, dan zijn emoties en stress al helemaal de oorlogs vijand van je geheugen.

We liepen met Bunji, en inmiddels kan ik het voorspellen, dus zei ik tegen Gert, ‘morgen weet ik niks meer van deze avond hè?!’

Hij weet inmiddels ook dat het zo werkt. Ik reageer normaal, meestal, en handel adequaat allerlei zaken af, maar als ik de volgende dag wakker wordt weet ik niks meer.

Drukke of emotionele avonden, of als ik gewoon te moe ben, hebben normaal een verbod op alle vormen van communicatie buiten de muren van mijn huis. Mijn ochtenden starten standaard, elke dag, met een inspectie van mijn telefoon, heb ik nog gebeld? heb ik nog geappt? heb ik nog iets op Facebook geplaatst? sms? en dat geeft altijd een angstig gevoel.

Maar dat is mijn realiteit sinds 2012. Ik vergeet zelfs wat mijn kinderen mij vertellen, maar die zijn er inmiddels aan gewend. Dus als ik raar reageer, niet meer weet wat je mij verteld hebt, of zelfs niet op je naam kan komen…Het is geen desinteresse..het is hersenletsel! Liefs!